අප්පට සිරි වෙලාව 7.30 පහුවෙලා... පංති 8.00 . කොහෙද ඉතිං, මේ දවස් ටිකේම දුන් දදා නිදාගෙන වස කම්මැලිනෙ ... ආයිත් කලාස් යනව කියල මතක් වෙනකොටත් මරනව වගේ හපෝයි..... ඕ ලෙවල් ඉවර වෙලා ඒ ලෙවලුත් පටන් ගත්තනෙ ඉතිං. කලාස් පටන් ගෙන තාම සති දෙකයි.දවස් දෙකේම ගියෙත් පරක්කු වෙලා.ඒක ගානක් නෑ සෙට් එකත් එක්ක ගිය නිසා.අදනම් සේරටම වඩා පරක්කුයි.අපේ එකෙක් බේතකටවත් ඉන්න එකක්ක් නෑ..
මම මූන හොදල ඩෙනිම දාගෙන ටී එකකුත් දාගෙන එලියට බැස්සා.
" ඒයි මේ කොහෙද යන්නෙ ??"
අපෙ අක්ක දැන් තමයි මාව දැකල තියෙන්නෙ
"ඇයි පන්ති යන්නෙ පේන්නෙ නැද්ද ?"
"පංති...? මේ වෙලාවට ?"
එයා හිටතන්න ඇති මම නිදාගෙන ඉන්න කොට අද පංති නෑ කියල
"ඔවු හලෝ පරක්කු උනා"
මම එහෙම කියාගෙන ගේටුව ඇරියා...
"හනෙ හනෙ තමුසෙනම් කරයි ඒලෙවල්ම"
උදේ පාන්දරම අපෙ අක්කක්කගෙ සෙත් පිරිත් ගායනය මැද්දෙ මම පාරට ආව. වෙලාවට අම්ම වැඩට ගිහින්. නැත්නම් ඉතිං අයෙ ආටානාටියත් කියවනව. අයෙ හෝදන්න දෙයක් නෑ ඒකෙ. කොහොම කොහොම හරි හෝල්ට් එකටත් දුවගෙන වගේ ආව. බේතකටවත් අපේ එකෙක් ඉදීවිද ?... ම්ම්ම්ම්ග් එකෙක්වත් නෑ... දැන් ඉතින් මොකද කරන්නෙ පන්තියට යනකොට 8.40 වත් වේවි. දාහක් විතර සෙන අස්සෙ ෆුල් ඇඩ් එක වෙන්න තමයි වෙන්නෙ ගෙදර යනවද... පංති යනවද ... පුග්.. කොහේ ගෙදර යන්නද අර මාර දූති අද ගෙදරනෙ. මතක්වෙන මතක් වෙන සැරේට බනීවි මට. යනව ටවුන් එකට ගිහිල්ලම බලනව කාසිය වාසිය උඩ දාල.
හෝල්ට් එකට වෙලා මම ඔටුවෙක් වගේ බෙල්ල දික් කරගෙන බලන් ඉදියා. පරක්කු වෙලා තියෙනව මදිවට අද බසුත් නෑ.. ශික්..!!! සීටී බී එකක් ආවොත් හොදයි නැත්නම් ඉතින් අතේ තියෙන දහයට තමයි කෙලවෙන්නෙ. එහෙම හිතල ඉවර කරන්න උනේ නෑ වංගුවෙන් මතු උනේ ප්‍රයිවට් එකක්.. නොදකින් විතරක් අදනම් ලබපු ග්‍රහය නම් අන්තිමයි. මොනව කරන්නද ඉතිං.සීටීබී එනකම් ඉදියොත් පන්ති අරින්න තමයි යන්න වෙන්නෙ . කරන්න දෙයක් නෑ මේකෙ යනව.කොට කොට ඇවිත් මාගේ ලග නවත්තපු බස් එකට සයිබීරියාවට පිටුවහල් කරපු වහලෙක් වගේ මමත් නැග්ගා.ඔෆිස් ටයිමුත් පහුවෙලා නිසා බස් එකේ සෙනගත් නෑ. දොරගාවම සීට් එක එහෙමත් පිහිදාල වාඩියකුත් දැම්මා
ශික් විතරක්.. බලපන්කො මේයකා යන්නෙ නෑනෙ කොටනවනෙ.අම්මප අනින්න හිතයි මූට දෙකක් .වෙන වෙලාවට නගිනක ඉන්නෙත් නෑ තදියම. අද බඩගානව මෙහෙම ගියොත් ඉතින් යාවි පංතිම.. හපෝයි... පැයක් විතර පරක්කුවෙලා පන්තියට යනකොට ආයෙ ඉතිං හොදි ඕනෙ නෑ...
බස් එක ඊලග හෝල්ට් එකෙත් නැවැත්තුවා... නොදකින් විතරක් මෙ යකා යනකොට හෙට එලිවයි.අදනම් පංති යන්නෙ නෑ... මම හිත හදාගෙන ශීට් එකට හේත්තු වෙලා ඇස් දෙකත් පියාගත්තා.
මම ඇස් දෙක පියාගෙන විනාඩියක්වත් ගියේ නෑ කොහෙදෝ ඉදල නහය ගලවගෙන යන සුවදක් එන්න පටන් ගත්තා... අප්පට සිරි කවුද යකඩෝ මේ. මගේ ඇස් දෙක මම හිතන්නත් කලින් බලෙන්ම ඇරිල සුවදෙ අයිති කාරයව හොයන්න ගත්ත.... ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම් චොකලට් පාට ස්කර්ට් එකක් එක්ක කහපාට ටී එක් ඇදගත්තු කෙල්ලෙක් හිටගෙන ඉන්නව මට ටිකක් එහායින්. එයා පැත්තට හැරිල ඉදපු නිසා මට එයාගෙ මූන පෙනුනෙ යාන්තමට වගේ. ඒකත් මූන පුරා වැටිච්ච කොන්ඩෙට වැහිල... අම්මපා මුන්ට කොන්ඩෙ පීරන්න බැරි හැටි. එතකොට මෙයාද මේ සුවදෙ අයිතිකාරි... වෙන්න්න එපයි එහෙම... මෙච්චර වෙලා තිබුනෙ මල පෙරේත් ගදක්නෙ බස් එක ඇතුලෙ. මෙයා නැග්ගට පස්සෙ තමයි අයෙ මේ සුවද... අම්මා......ග්... නහය ගලවගෙන යනව.. අම්මප මෙයාගෙ තාත්ත කපුරුබෝල කාරයෙක්ද දන්නෙ නෑ... පේන විදියට කෙල්ලත් කපුරුබෝලයක් වගේ සුදුයි.. අම්මප තාත්තනම් කපුරුබෝල කාරයෙක්ම තමයි ආයෙ හෝදන්න දෙයක් නෑ ...කොහෙද ඉතිං.. උදේ පාන්දර ඉදලම අවටියල් වැඩ සිද්ද වෙලා ඒ ව අමතක කරල දාන්න අර කපුරුබෝලයක් වගේ සුදු මූන බලාගන්න බැරි හැටි... කොච්චරවත් නැග්ගත් හරි තාම අහක බලාගෙන.. මේ පැත්ත බලනවකො ඕයි..ම හිතින් කෑ ගහල කිවුවා ම්ග්.... බලන්නෙම නෑ... ඇහැත් රිදෙනව රබර් ඇහැ දාලම
